Pamplona is veel te dicht bij om zo ver weg te lijken. Op twee uurtjes vliegen vanuit Charleroi zou je er kunnen zijn. Maar dan zou er een maatschappij voor minder dan 2000 euro naartoe moeten willen vliegen. The next best thing is Zaragoza, waar ik vrijdag landde. twee bussen later (waarvan ik voor eentje heb moeten lopen om ze net niet te missen, mét 25 kilo bagage) was ik in Pamplona. Lang verhaal, maar kort samengevat was ik dankzij een piepklein nonnetje net optijd.
Ik weet niet goed wat ik als eerste post hoor te schrijven, het is al dag vier en ik heb al veel te veel verhalen. Dankzij weinig tijd en dankzij het feit dat ik jullie de lange verhalen nog even wil sparen zal ik het samenvatten in enkele korte puntjes:

-Pamplona is warm, heel warm... waaaaaaarm warm. Tot nu toe.
-Als het regent, wat nog maar één keer gebeurde (nu, op dit moment, om exact te zijn) gebeurt het heel plots, zonder waarschuwing.
-Ik lijk blijkbaar op een Taiwanese talkshowhost. Wat me populair maakt bij de Taiwanese studenten.
-Engels praten is verleidelijk, maar Spaans praten lukt wel met momenten.
-Appartementen met een fatsoenlijk bed (lees: lang genoeg) zijn moeilijk of niet te vinden.
-Ik heb een soort jet-lag om me aan te passen aan de uren waarop ze hier eten.
-Ik was slecht in namen onthouden toen ik in Antwerpen was, maar als mensen namen hebben waar ik nog nooit van heb gehoord blijkt dat nog erger te zijn.
-Taiwanezen lijken allemaal op elkaar, ik kan niet onthouden welke ik al ken en welke niet. Er zijn er trouwens een tachtigtal.
-de luidsprekers in de supermarkt zijn stuk, ze produceren een afschuwelijk soort high-pitch ik-sta-te-dicht-bij-de-boxen-met-mijn-microfoon geluid. altijd, constand, voortdurend, tot ge koppijn hebt. dus ik moet nog leren om heel snel te winkelen.

Ik beloof dat ik in mijn volgende post meer tijd zal steken, maar ik ben net gaan winkelen, dus ik heb koppijn.

saludos!