Cultuur, pilota en blauwe handen

Vorige week verdwenen alle kleine beetje heimwee die ik de voorbije anderhalve maand had verzameld allemaal even. Nancy waagde de lange reis door de velden, over de bergen, door de wolken langs de Spaanse droogtes om mij op te zoeken in het verre Pamplona. Wetende dat ze de taal amper verstaat of spreekt was ik uitermate trots toen ze zonder kleerscheuren in haar hoge hakjes van de bus stapte in la Ciudadela.

Die namiddag had ik de hele namiddag gewerkt aan haar favoriete gerecht. Ik had voor haar verjaardag gekookt en wilde van die gelegenheid gebruik maken om haar voor te stellen aan enkele belangrijke personen in mijn erasmusleven. Daarbij kwam ook dat ik nancy's favoriete gerecht liever in grote hoeveelheden maak. En iedereen was gek van Nancy, ze hielden bijna evenveel van haar als van mijn kookkunsten.

De volgende dag leidde ik nancy door de oude stad, naar de winkels en langs Plaza del Torros. Vreemdgenoeg was ze teleurgesteld dat er geen stierengevechten plaatsvinden deze maand. Mijn vriendin is de vreemdste vegetariër ooit.

Naast Plaza del Torros is een sportzaal waar ze de plaatselijke balsport beoefenen. Een sport waarbij ze een klein balletje tegen een muur ketsen met hun hand, pilota geloof ik, vaak vanaf een behoorlijke afstand. Toen we binnen een kijkje kwamen nemen vroeg een oude man of we wilden meespelen. Ik kon dit kodakmoment niet afwijzen dus moedigde ik nancy aan om het eens te proberen. Toen ik zag hoe nancy sukkelde met het balletje probeerde ik het zelf ook eens. Het kleine balletje bleek een klein massief houten balletje te zijn. Heel moeilijk om met je blote hand verder dan enkele meter weg te ketsen. Maar Sammen zijn geen opgevers, dus volgde ik de instructies en negeerde de pijn die zich in mijn hand stilletjes overnam. Toen de pijn te vervelend werd en het de moment leek om te stoppen merkte ik dat mijn handpalm voor de helft blauw was geworden. Mijn hand leek wat op een latex handschoen gevuld met water. Dankuwel locale sport. Dat was voor mij het geschikte moment om mijn favoriete, en enige, koffiebarretje op te zoeken voor een handdoek gevuld met ijsblokjes voor het zwellen van mijn hand, en een grote kom gevuld met koffie voor mijn geliefde koffieverslaving.

De volgende dagen wisselde ik naar school gaan en shoppen met nancy af met zulke activiteiten die enkel op Erasmus goed te praten zijn, zoals daar zijn "karaoke", ik zong uiteraard la bamba, en romantische dineetjes in uitmuntende restaurantjes zoals Mc Donnalds en Burger King.

Maar ik maakte deze cultuurmisdaden het volgende weekend goed in Barcelona. Maar dat avontuur is voor een volgende blogpost.

mijn fiets Francine Chiquitin

Vorige week kocht ik mijn eerste fiets in Pamplona. Een heel erg old school race-model van Peugeot. Zelfs de bleke groene kleur ademt de ouderwetse mode van de late jaren 70. Wanneer de fiets vermoedelijk werd gebouwd. Het is een klein fietje, of toch zeker voor mij. gezien het een koersfiets is, waarbij je sowieso krom over je stuur hangt, valt het bij mij extra op dat hij wat te klein is. Mijn stuur en zadel kunnen niet hoger geplaatst worden, dus het zicht is waarschijnlijk nogal komisch.


Na enkele korte ritjes had ik al door dat Pamplona geen fietsvriendelijke stad is. Er zijn bijna geen fietspaden, enkel wat onduidelijke lijnen die ergens midden op een voetpad staan geschilderd. Autos stoppen niet voor fietsers, ook niet voor voetgangers eigenlijk, als ze al stoppen is het meestal ergens midden op, of voorbij het zebrapad. Maar iedereen lapt de verkeersregels zowat aan zijn laars. Gisteren voelde ik me heel onnozel omdat ik als enige voor een rood licht in een straat zonder autos bleef staan. Naast het verkeerslicht stonden vijf politieagenten en toch staken ongeveer tien mensen de straat over toen het rood was... op z'n minst vreemd.


Maar om terug te komen op mijn fiets: Het is een fantastische fiets. ik moet pas twintig minuten later naar school vertrekken, alle punten van de stad zijn bereikbaar binnen een korte tijd en ik ben sinds ik hem heb niet meer telaat gekomen. Wat eigenlijk soms een nadeel is, want als je hier met iemand afspreekt en je komt op het afgesproken uur, kan je soms een half uur of een uur wachten op de anderen.


Minder goed nieuws is dat ik boven een discotheek woon, en mijn fiets vrijdagochten in elkaar getrapt terugvond. Ik ben nog niet langs een fietsendokter kunnen passeren, maar afgezien van het stuur dat scheef staat en de vork die wat verbogen is, lijkt te enige permanente schade zich tot het voorwiel te beperken.
Ik nam mijn fiets al bijna dagelijks mee in de veel te kleine lift om hem 'snachts veilig te houden, nu weet ik dat ik dat echt altijd moet doen. Ik weet nu ook dat er hier een Spanjaar rondloopt die een sjot onder zijn gat verdient.

druk druk druk

Het weekend na mijn laatste post was de rust totaal verdwenen.
Na vrijdag te hebben uitgerust begon de drukte die zaterdag om half acht in het ondergrondse busstation in la Ciudadela (het locale alternatief voor het stadspark). Ik had 's ochtend afgesproken met enkele mede erasmussers, "international students" en leden van het international committee. We gingen met z'n allen naar Biarritz, een surfstadje in Frankrijk.


Na twee uur rijden op kronkelende bergwegen kwamen we aan in het idillische Biarritz, met zijn mooie stranden, pittoreske huisjes, golvende zee, stralende weer, en dure koffies. We zochten de kortste weg naar het strand en vonden die ook na een korte eet- en drankpauze. Al snel werd duidelijk waarom het er een surfparadijs genoemd wordt. Om de vijftien seconden duikt er in de verte, ergens in ver weg in zee, een bultje op in het water, dat naargelang het dichter wordt groeit tot een prachtige krullende golf die breekt op enkele meters van het strand.
De golven waren inderdaad aanwezig, maar ik ben niet zo'n surfer, dus persoonlijk vond ik het zand het beste. Het was ongeveer twee keer zo dik dan normaal strandzand, net groot genoeg om niet in alle vezelfs van mijn broek, mijn t-shirt, mijn sokken, mijn handdoek en al mijn andere bezittingen te kruipen. Dat was de eerste keer dat ik naar de zee ging en niet een week later nog zand terugvind in mijn schoenen, rugzak, bed, en alle andere plekken waar geen zand hoort te zitten.



Oja, en we hebben natuurlijk ook belachelijk veel plezier gemaakt met frisbees, zwemmen, pannekoeken, zon, surfplanken en al die andere dingen die je met een dag aan zee kan associëren.



Terug in Spanje heb ik me de volgende zondag terug in de locale cultuur gegooid. Ik heb namelijk mijn eerste sobre mesa gehad, wat een Spaanse uitdrukking is voor wanneer je na het lunchen enkele uren aan tafel blijft zitten en gezellig kletst met vrienden. Spanjaarden durven al eens lui zijn op de middag, ze hebben elke middag een siesta, winkel sluiten van 14uur tot 16uur, en sommige durven hun sobre mesa zelfs zo lang uit te rekken dat de sobre mesa de lunch en het avondmaal tot een geheel vormt. Een hele prestatie als je weet dat de meeste Spanjaarden pas rond tien uur 's avonds eten.
Ik ben er zelf nog niet in geslaagd om zulk een sobre mesa te houden. Bij mijn Amerikaanse, Franse en Ierse vrienden eten we meestal in een zetel of rechtopstaand in de keuken. En een cruciaal element bij een sobre mesa (letterlijk "over tafel") is een tafel.


Voor lui Zijn had ik de volgende twee weken geen tijd. Ik had een intensief lessenrooster waarbij ik elke ochtend drie uur lang International Advertisement had. Dat vak duurde maar twee weken, maar was zo intensief dat niemand het een dag langer had volgehouden. We kregen elke dag huiswerk waaraan we tot drie uur 'snachts zaten te werken, moesten daarvoor voor de lessen naar de computerlokalen op de campus lopen omdat de meeste Erasmussers geen printer meehebben, en daarbovenop kregen we nog bijna dagelijks groepstaken die we tijdens onze pauzes van de andere lessen moesten organiseren.
Maar daar hoef ik nu niet meer over te klagen, want het vak is afgelopen. 15 uur minder les per week, vrije tijd en mijn eerste 13 op 20 is binnen. Of toch technisch gezien, want mijn school in België heeft me een dag voor mijn laatste les een algemene mail gestuurd waarin te lezen staat dat we enkel lessen mogen volgen onder bepaalde voorwaarden, daarnaast kunnen ze me de punten ook nog weigeren als ze vinden dat International Advertisement niet volledig thuishoort in journalistiek.

Phost

Zondag kwamen mijn twee Belgische klasgenoten aan in Pamplona. Ik heb ze de eerste dagen wat rondgeleid en wegwijs gemaakt in de Spaanse chaos. Tot deze namiddag overnachtten ze ergens buiten de stad als couchsurfers. Ze zijn zo laat in september aangekomen omdat ze het welgekende sam-scenario volgen: herexamens afleggen en snel op Erasmus vertrekken. Maar ze beweren er een goed gevoel over te hebben.
Voor mij waren de laatste dagen zeer druk. Ik worstelde tot deze middag nog steeds met mijn uurrooster. Om geen verkeerde beslissingen te nemen heb ik van alle vakken die me aanspraken een aantal lessen proberen te volgen. Als gevolg daarvan zat ik de voorbije weken in zoveel verschillende lessen dat ik vaak amper nog wist welk vak ik aan het volgen was. Met vakken als Técnicas audiovisuales, Introdución en el periodismo audiovisual, comunicación audivisual, introdución en la comunicación,... vergeet je wel eens welk vak je net hoorde te volgen. Ik heb ondertussen zeven of acht vakken gekozen, en zeer veel vakken laten vallen. Eéntje daarvan werd in het Engels gegeven, of toch gebroken Engels. Het was een multimediales waar we leerden werken met blogs en searchengines, of "Searchengaains" en "blogphosts", zoals de professor het zo mooi zei.
Bij het inschrijven vandaag was ik net telaat in het kantoor waar ik mijn zelf ineengebokste lessenrooster moest afgeven. Op het secretariaat nemen ze blijkbaar drie uur siesta, in plaats van de gebruikelijke twee uur. Omdat ik en enkele medestudenten het niet zagen zitten om weer helemaal naar ons appartement te strompelen in de brandende zon, hebben we drie uur lang onder een boom gelegen. Na de ergste warmte konden we onze schuilplaats in de schaduw verlaten en was het secretariaat ook weer ter onzer beschikking.
Morgen hebben we een vrije dag. De professoren gaan volgens mijn kotgenoot, Ricardo, het nieuwe schooljaar inhuldigen, gekleed in traditionele professoren-gewaden. Dat is toch wat ik verstond uit zijn Spanglish.

Verhuizen naar de verkeerde kant

Iedereen met een rugzak is volgens de bejaarden in Pamplona op bedevaart. Die vergissing valt te begrijpen omdat de bedevaartsroute van compostela de Santiago dwars door Pamplona loopt. De doorsnee bedevaarder is net iets ouder dan mij, meestal ook net iets geloviger, en hopelijk voor hen net iets minder mankend dan mezelf op dit moment. Maar toen ik gistere bezig was met verhuizen vond ik het wel heel duidelijk dat ik niet op bedevaart was. Ik ben in de kleine 800 meter tussen Iñigo Arrista (waar mijn tijdelijke adres was) en Sancho el Fuerte (waar mijn huidige adres is) drie keer aangesproken door ongeruste bejaarde Spanjaarden die me er telkens op wezen dat ik de verkeerde kant op liep. Waarop ik in mijn beste Spaans probeerde duidelijk te maken dat ik niet van plan was om al mankend met een gigantische trekkersrugzak op mijn rug, een iets minder gigantisch maar daarom niet minder zware trekkersrugzak op mijn buik, en een volle eastpak rugzak in mijn hand een bedevaart te gaan lopen.
Maar ja, ze zien niet elke dag een Belg, de dappersten der Galliërs.

hink-stap-sprong

Drie dagen geleden kreeg ik het aanbod om mee te gaan joggen. Het zou een soort sociale gelegenheid zijn met een groep van zo'n zeventig mensen. Ze waren bijna allemaal de 40 of de 50 gepasseerd maar zagen er in hun korte broekjes en belachelijke zweetbandjes toch best fit uit. Zeker fitter dan mij, het was al meer dan een jaar geleden dat ik nog eens langer dan 20 minuten had gelopen, wat toen ook eenmalig was. Maar ik besloot dus te volgen, een uur lang, in de bergen, in de snelle groep, niet in de iets tragere.

Die mensen lopen waarschijnlijk al heel hun leven voor stieren uit, wat een plaatselijk gebruik is, want ze stoppen voor niets. ikzelf kon na een half uur lopen ook niet meer stoppen, ik had heel graag gestopt hoor, maar we liepen door de bergen buiten de stad, ik zou totaal verdwaald zijn gelopen had ik gestopt.

Al dat bergop en bergaf geloop moet iets met mijn rechtervoet gedaan hebben, want ik kan hem al drie dagen niet meer gebruiken bij het wandelen. Jawel, het gebruik van de rechtervoet is inderdaad cruciaal bij het wandelen, én wandelen is in Pamplona de belangrijkste manier van verplaatsing.

Dansen doet vreemd genoeg geen pijn. "Dans dan toch van locatie naar locatie" zeggen ze dan. Nee dank u. Het zal op de tanden bijten worden en hopen dat mijn voet morgen weer beter is.

bliksnack

Ik heb net calamares en su tinto gegeten. Een snak in blik wat in Spanje blijkbaar normaal is. Op het doosje staat de inhoud netjes gepresenteerd op een bord met rijst en wat sla, maar uit blik doet het denken aan kattevoer. Vooral omdat het merk MIAU heet. Ik vertrouw dat zaakje hier niet.

Spaans voor beginners: "horario" = "lessenroosterbundelchaos"

Wie denkt dat Plantijn ongeorganiseerd en chaotisch is heeft la Universidad de Navarra nog nooit gezien. Het woord chaos krijgt hier opnieuw betekenis. Niemand kan aan het lessenrooster uit. Dat lessenrooster bestaat uit 14 bladzijden met een aantal willekeurige weekdagen bovenaan met daaronder een reeks vakjes die min of meer op chronologische volgorde weergeven wanneer de klassen beginnen en eindigen. Klaslokalen ontbreken vaak, logica ontbreekt vaak en de lessen bestaan ook vaak gewoon niet. Sommige studenten kregen zelfs een exemplaar van de lessenroosterbundel dat zo wazig en onleesbaar was dat het leek op de tiende generatie van een reeks kopies van elkaar. Dit alles had als gevolg dat ik op mijn eerste schooldagen soms met twee of drie andere studenten in de klas zat. Omdat de overige 50 in een ander lokaal stonden, in een ander gebouw stonden, of nog steeds bezig waren met het ontcijferen van hun lessenrooster.
Volgende week zouden er Engelstalige lessen starten, maar tot nu toe spreken alle profs Spaans. Ze zijn ook heel fier op zichzelf als ze een woord in het Engels kunnen vertalen, dat doen ze dan ook meestal, voor de internationale studenten vermoed ik. Maar meestal gaat het om een woord dat ofwel zo vanzelfsprekend is dat het aan Jommekes-Spaans doet denken (zoals objetivo - objective), of gaat het om een woord waarvan waarvan iedereen de vertaling wel kent (zoals ordenador - computer).
Ik heb ondertussen de helft van mijn lessen gekozen, de andere helft is nog totaal onbekend. Waarschijnlijk weet ik niet eens dat ze bestaan. Dankuwel lessenrooster...

Pamplona is veel te dicht bij om zo ver weg te lijken. Op twee uurtjes vliegen vanuit Charleroi zou je er kunnen zijn. Maar dan zou er een maatschappij voor minder dan 2000 euro naartoe moeten willen vliegen. The next best thing is Zaragoza, waar ik vrijdag landde. twee bussen later (waarvan ik voor eentje heb moeten lopen om ze net niet te missen, mét 25 kilo bagage) was ik in Pamplona. Lang verhaal, maar kort samengevat was ik dankzij een piepklein nonnetje net optijd.
Ik weet niet goed wat ik als eerste post hoor te schrijven, het is al dag vier en ik heb al veel te veel verhalen. Dankzij weinig tijd en dankzij het feit dat ik jullie de lange verhalen nog even wil sparen zal ik het samenvatten in enkele korte puntjes:

-Pamplona is warm, heel warm... waaaaaaarm warm. Tot nu toe.
-Als het regent, wat nog maar één keer gebeurde (nu, op dit moment, om exact te zijn) gebeurt het heel plots, zonder waarschuwing.
-Ik lijk blijkbaar op een Taiwanese talkshowhost. Wat me populair maakt bij de Taiwanese studenten.
-Engels praten is verleidelijk, maar Spaans praten lukt wel met momenten.
-Appartementen met een fatsoenlijk bed (lees: lang genoeg) zijn moeilijk of niet te vinden.
-Ik heb een soort jet-lag om me aan te passen aan de uren waarop ze hier eten.
-Ik was slecht in namen onthouden toen ik in Antwerpen was, maar als mensen namen hebben waar ik nog nooit van heb gehoord blijkt dat nog erger te zijn.
-Taiwanezen lijken allemaal op elkaar, ik kan niet onthouden welke ik al ken en welke niet. Er zijn er trouwens een tachtigtal.
-de luidsprekers in de supermarkt zijn stuk, ze produceren een afschuwelijk soort high-pitch ik-sta-te-dicht-bij-de-boxen-met-mijn-microfoon geluid. altijd, constand, voortdurend, tot ge koppijn hebt. dus ik moet nog leren om heel snel te winkelen.

Ik beloof dat ik in mijn volgende post meer tijd zal steken, maar ik ben net gaan winkelen, dus ik heb koppijn.

saludos!