Cultuur, pilota en blauwe handen

Vorige week verdwenen alle kleine beetje heimwee die ik de voorbije anderhalve maand had verzameld allemaal even. Nancy waagde de lange reis door de velden, over de bergen, door de wolken langs de Spaanse droogtes om mij op te zoeken in het verre Pamplona. Wetende dat ze de taal amper verstaat of spreekt was ik uitermate trots toen ze zonder kleerscheuren in haar hoge hakjes van de bus stapte in la Ciudadela.

Die namiddag had ik de hele namiddag gewerkt aan haar favoriete gerecht. Ik had voor haar verjaardag gekookt en wilde van die gelegenheid gebruik maken om haar voor te stellen aan enkele belangrijke personen in mijn erasmusleven. Daarbij kwam ook dat ik nancy's favoriete gerecht liever in grote hoeveelheden maak. En iedereen was gek van Nancy, ze hielden bijna evenveel van haar als van mijn kookkunsten.

De volgende dag leidde ik nancy door de oude stad, naar de winkels en langs Plaza del Torros. Vreemdgenoeg was ze teleurgesteld dat er geen stierengevechten plaatsvinden deze maand. Mijn vriendin is de vreemdste vegetariër ooit.

Naast Plaza del Torros is een sportzaal waar ze de plaatselijke balsport beoefenen. Een sport waarbij ze een klein balletje tegen een muur ketsen met hun hand, pilota geloof ik, vaak vanaf een behoorlijke afstand. Toen we binnen een kijkje kwamen nemen vroeg een oude man of we wilden meespelen. Ik kon dit kodakmoment niet afwijzen dus moedigde ik nancy aan om het eens te proberen. Toen ik zag hoe nancy sukkelde met het balletje probeerde ik het zelf ook eens. Het kleine balletje bleek een klein massief houten balletje te zijn. Heel moeilijk om met je blote hand verder dan enkele meter weg te ketsen. Maar Sammen zijn geen opgevers, dus volgde ik de instructies en negeerde de pijn die zich in mijn hand stilletjes overnam. Toen de pijn te vervelend werd en het de moment leek om te stoppen merkte ik dat mijn handpalm voor de helft blauw was geworden. Mijn hand leek wat op een latex handschoen gevuld met water. Dankuwel locale sport. Dat was voor mij het geschikte moment om mijn favoriete, en enige, koffiebarretje op te zoeken voor een handdoek gevuld met ijsblokjes voor het zwellen van mijn hand, en een grote kom gevuld met koffie voor mijn geliefde koffieverslaving.

De volgende dagen wisselde ik naar school gaan en shoppen met nancy af met zulke activiteiten die enkel op Erasmus goed te praten zijn, zoals daar zijn "karaoke", ik zong uiteraard la bamba, en romantische dineetjes in uitmuntende restaurantjes zoals Mc Donnalds en Burger King.

Maar ik maakte deze cultuurmisdaden het volgende weekend goed in Barcelona. Maar dat avontuur is voor een volgende blogpost.

mijn fiets Francine Chiquitin

Vorige week kocht ik mijn eerste fiets in Pamplona. Een heel erg old school race-model van Peugeot. Zelfs de bleke groene kleur ademt de ouderwetse mode van de late jaren 70. Wanneer de fiets vermoedelijk werd gebouwd. Het is een klein fietje, of toch zeker voor mij. gezien het een koersfiets is, waarbij je sowieso krom over je stuur hangt, valt het bij mij extra op dat hij wat te klein is. Mijn stuur en zadel kunnen niet hoger geplaatst worden, dus het zicht is waarschijnlijk nogal komisch.


Na enkele korte ritjes had ik al door dat Pamplona geen fietsvriendelijke stad is. Er zijn bijna geen fietspaden, enkel wat onduidelijke lijnen die ergens midden op een voetpad staan geschilderd. Autos stoppen niet voor fietsers, ook niet voor voetgangers eigenlijk, als ze al stoppen is het meestal ergens midden op, of voorbij het zebrapad. Maar iedereen lapt de verkeersregels zowat aan zijn laars. Gisteren voelde ik me heel onnozel omdat ik als enige voor een rood licht in een straat zonder autos bleef staan. Naast het verkeerslicht stonden vijf politieagenten en toch staken ongeveer tien mensen de straat over toen het rood was... op z'n minst vreemd.


Maar om terug te komen op mijn fiets: Het is een fantastische fiets. ik moet pas twintig minuten later naar school vertrekken, alle punten van de stad zijn bereikbaar binnen een korte tijd en ik ben sinds ik hem heb niet meer telaat gekomen. Wat eigenlijk soms een nadeel is, want als je hier met iemand afspreekt en je komt op het afgesproken uur, kan je soms een half uur of een uur wachten op de anderen.


Minder goed nieuws is dat ik boven een discotheek woon, en mijn fiets vrijdagochten in elkaar getrapt terugvond. Ik ben nog niet langs een fietsendokter kunnen passeren, maar afgezien van het stuur dat scheef staat en de vork die wat verbogen is, lijkt te enige permanente schade zich tot het voorwiel te beperken.
Ik nam mijn fiets al bijna dagelijks mee in de veel te kleine lift om hem 'snachts veilig te houden, nu weet ik dat ik dat echt altijd moet doen. Ik weet nu ook dat er hier een Spanjaar rondloopt die een sjot onder zijn gat verdient.