Vorige week verdwenen alle kleine beetje heimwee die ik de voorbije anderhalve maand had verzameld allemaal even. Nancy waagde de lange reis door de velden, over de bergen, door de wolken langs de Spaanse droogtes om mij op te zoeken in het verre Pamplona. Wetende dat ze de taal amper verstaat of spreekt was ik uitermate trots toen ze zonder kleerscheuren in haar hoge hakjes van de bus stapte in la Ciudadela.
Die namiddag had ik de hele namiddag gewerkt aan haar favoriete gerecht. Ik had voor haar verjaardag gekookt en wilde van die gelegenheid gebruik maken om haar voor te stellen aan enkele belangrijke personen in mijn erasmusleven. Daarbij kwam ook dat ik nancy's favoriete gerecht liever in grote hoeveelheden maak. En iedereen was gek van Nancy, ze hielden bijna evenveel van haar als van mijn kookkunsten.
De volgende dag leidde ik nancy door de oude stad, naar de winkels en langs Plaza del Torros. Vreemdgenoeg was ze teleurgesteld dat er geen stierengevechten plaatsvinden deze maand. Mijn vriendin is de vreemdste vegetariër ooit.
Naast Plaza del Torros is een sportzaal waar ze de plaatselijke balsport beoefenen. Een sport waarbij ze een klein balletje tegen een muur ketsen met hun hand, pilota geloof ik, vaak vanaf een behoorlijke afstand. Toen we binnen een kijkje kwamen nemen vroeg een oude man of we wilden meespelen. Ik kon dit kodakmoment niet afwijzen dus moedigde ik nancy aan om het eens te proberen. Toen ik zag hoe nancy sukkelde met het balletje probeerde ik het zelf ook eens. Het kleine balletje bleek een klein massief houten balletje te zijn. Heel moeilijk om met je blote hand verder dan enkele meter weg te ketsen. Maar Sammen zijn geen opgevers, dus volgde ik de instructies en negeerde de pijn die zich in mijn hand stilletjes overnam. Toen de pijn te vervelend werd en het de moment leek om te stoppen merkte ik dat mijn handpalm voor de helft blauw was geworden. Mijn hand leek wat op een latex handschoen gevuld met water. Dankuwel locale sport. Dat was voor mij het geschikte moment om mijn favoriete, en enige, koffiebarretje op te zoeken voor een handdoek gevuld met ijsblokjes voor het zwellen van mijn hand, en een grote kom gevuld met koffie voor mijn geliefde koffieverslaving.
De volgende dagen wisselde ik naar school gaan en shoppen met nancy af met zulke activiteiten die enkel op Erasmus goed te praten zijn, zoals daar zijn "karaoke", ik zong uiteraard la bamba, en romantische dineetjes in uitmuntende restaurantjes zoals Mc Donnalds en Burger King.
Maar ik maakte deze cultuurmisdaden het volgende weekend goed in Barcelona. Maar dat avontuur is voor een volgende blogpost.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten