druk druk druk

Het weekend na mijn laatste post was de rust totaal verdwenen.
Na vrijdag te hebben uitgerust begon de drukte die zaterdag om half acht in het ondergrondse busstation in la Ciudadela (het locale alternatief voor het stadspark). Ik had 's ochtend afgesproken met enkele mede erasmussers, "international students" en leden van het international committee. We gingen met z'n allen naar Biarritz, een surfstadje in Frankrijk.


Na twee uur rijden op kronkelende bergwegen kwamen we aan in het idillische Biarritz, met zijn mooie stranden, pittoreske huisjes, golvende zee, stralende weer, en dure koffies. We zochten de kortste weg naar het strand en vonden die ook na een korte eet- en drankpauze. Al snel werd duidelijk waarom het er een surfparadijs genoemd wordt. Om de vijftien seconden duikt er in de verte, ergens in ver weg in zee, een bultje op in het water, dat naargelang het dichter wordt groeit tot een prachtige krullende golf die breekt op enkele meters van het strand.
De golven waren inderdaad aanwezig, maar ik ben niet zo'n surfer, dus persoonlijk vond ik het zand het beste. Het was ongeveer twee keer zo dik dan normaal strandzand, net groot genoeg om niet in alle vezelfs van mijn broek, mijn t-shirt, mijn sokken, mijn handdoek en al mijn andere bezittingen te kruipen. Dat was de eerste keer dat ik naar de zee ging en niet een week later nog zand terugvind in mijn schoenen, rugzak, bed, en alle andere plekken waar geen zand hoort te zitten.



Oja, en we hebben natuurlijk ook belachelijk veel plezier gemaakt met frisbees, zwemmen, pannekoeken, zon, surfplanken en al die andere dingen die je met een dag aan zee kan associëren.



Terug in Spanje heb ik me de volgende zondag terug in de locale cultuur gegooid. Ik heb namelijk mijn eerste sobre mesa gehad, wat een Spaanse uitdrukking is voor wanneer je na het lunchen enkele uren aan tafel blijft zitten en gezellig kletst met vrienden. Spanjaarden durven al eens lui zijn op de middag, ze hebben elke middag een siesta, winkel sluiten van 14uur tot 16uur, en sommige durven hun sobre mesa zelfs zo lang uit te rekken dat de sobre mesa de lunch en het avondmaal tot een geheel vormt. Een hele prestatie als je weet dat de meeste Spanjaarden pas rond tien uur 's avonds eten.
Ik ben er zelf nog niet in geslaagd om zulk een sobre mesa te houden. Bij mijn Amerikaanse, Franse en Ierse vrienden eten we meestal in een zetel of rechtopstaand in de keuken. En een cruciaal element bij een sobre mesa (letterlijk "over tafel") is een tafel.


Voor lui Zijn had ik de volgende twee weken geen tijd. Ik had een intensief lessenrooster waarbij ik elke ochtend drie uur lang International Advertisement had. Dat vak duurde maar twee weken, maar was zo intensief dat niemand het een dag langer had volgehouden. We kregen elke dag huiswerk waaraan we tot drie uur 'snachts zaten te werken, moesten daarvoor voor de lessen naar de computerlokalen op de campus lopen omdat de meeste Erasmussers geen printer meehebben, en daarbovenop kregen we nog bijna dagelijks groepstaken die we tijdens onze pauzes van de andere lessen moesten organiseren.
Maar daar hoef ik nu niet meer over te klagen, want het vak is afgelopen. 15 uur minder les per week, vrije tijd en mijn eerste 13 op 20 is binnen. Of toch technisch gezien, want mijn school in België heeft me een dag voor mijn laatste les een algemene mail gestuurd waarin te lezen staat dat we enkel lessen mogen volgen onder bepaalde voorwaarden, daarnaast kunnen ze me de punten ook nog weigeren als ze vinden dat International Advertisement niet volledig thuishoort in journalistiek.